Dat ene gesprekje...

Gepubliceerd op 30 januari 2021 om 10:45

Weet je nog dat gevoel als je als kind iets stiekems deed... Stel dat je ouders erachter kwamen. Mijn vader was best streng, daar wilde je echt geen mot mee. Maar als kind ga je toch grenzen opzoeken en begint het met stiekem roken. Door het opgroeien met drie oudere broers wist ik wel hoe ik op mijn falie kon krijgen. Ik keek wel uit! 

 

De laatste tijd probeer ik mezelf steeds vaker in mijn ouders te verplaatsen. Hoe was het toen, hoe is het nu. De vergelijking van opvoeden, hoe zijn ze nu met mijn eigen dochter in tegenstelling tot hoe ik het heb ervaren als kind. Het zijn ook maar gewoon mensen die door hun ouders zijn opgevoed, en die waren pas streng in die tijd! Dat voorbeeld hebben zij op hun beurt weer meegenomen naar hun eigen kinderen. Dat was toen al vast een beetje afgezwakt. Tijden zijn veranderd maar het voelde soms nog zo dichtbij. Het kind in mij voelde nog steeds die onderdrukking van toen. Na het lezen van het boek Liefdes bang van Hannah Cuppen kreeg ik zoveel opheldering, wat voel ik, wat gaat er in mij om, wat maak ik mezelf wijs, wat is nu de realiteit.

Ik heb geen goedkeuring meer nodig, ik ben veertig jaar en prima in staat om mijn eigen beslissingen te nemen. Ik hoef mij niet te schamen voor het feit dat ik mijn leven leef. Want dat heb ik tot nu toe ten volste gedaan.

"Heb het er van genomen,

had een blinde vlek,

mijn ogen gingen open

ging héél hard op mijn bek" 

 

Het was niet de bedoeling dat ik zou gaan rijmen maar DAMN! wat een mooie! Enfin! Er speelt al een hele lange tijd door mijn hoofd om een boek te schrijven over mijn leven. Zoals jullie wellicht al weten zit ik op dit moment nog in de schuldsanering. Onmacht, schaamte, onbegrip, in de greep gehouden worden, een flinke strijd waar je aan wil ontkomen. Tegelijkertijd was het ook een hele leerzame weg. Mijn boek zal daarom ook een inspiratie zijn. 

Maar goed, dat kind in mij was dus nog bang. Bang om mijn ouders te confronteren met dingen die ik heb gedaan... Mijn moeder was van de week jarig en we zaten aan tafel. Ik besloot het onderwerp aan te snijden over het stiekem roken van vroeger, en hoe dat was, en hou oud ze zelf waren. Nou toen kwamen de verhalen los. Ze glunderde er zelfs bij. Mijn pa die elf jaar oud was en met een sigaret in zijn mond werd aangehouden door de politie en zijn pakje sigaretten moest inleveren. Mijn moeder die vriendinnen had op de huishoudschool en stiekem in het fietsenhok gingen roken. Ze leken er plezier in te hebben bij het vertellen.

Ik zag altijd maar de "strenge" ouders, maar het kind in mij werd eindelijk gerust gesteld en kon zich verbinden met de kinderen die mijn ouders toen waren. Ik zat daar aan tafel keek naar Jaidy en bedacht mij dat ik nu zelf de controle heb over hoe ik daarmee om zou gaan nu ik zelf de leeftijd heb van mijn ouders destijds. Het verschil is wel dat ik één kind heb en mijn ouders hadden er vier. Ik heb de volledige aandacht, ik kon mij nog wel eens verschuilen achter drie grote broers. Als de één iets had geflikt dan was mijn stoute actie misschien niet eens zo erg en werd er geen aandacht aan geschonken. Maar wat is stout... Ik betrap mijn dochter niet zo vaak op stoute dingen... Denk ik ;-)

Iets in mij had dus nog steeds goedkeuring nodig, het kind in mij durfde sommige beslissingen niet te nemen of zoals nu met de billen bloot. Ik durfde mijn "geheimpjes" niet te delen met mijn ouders. Ik heb ze nog niet gedeeld, dat lezen ze wel in deze blog en uiteindelijk in het boek. Je gaat je ouders niet in geuren en kleuren vertellen over je eerste pilletje, althans ik niet...  Maar die angsten ben ik allemaal aan het overwinnen, toch bijzonder dat eigenlijk zo een simpel gesprekje na het lezen van een boek een handvat aan reikt. En nu al zo een enorm verschil kan maken in je hele zijn. 

 

Ik ben dus vanmorgen begonnen aan mijn boek. De allereerste bladzijde is een feit! Zo ben benieuwd hoe lang ik er over ga doen en wat er allemaal met mij gaat gebeuren als ik die hele "road down memory lane" ga maken. Benieuwd of er überhaupt een uitgever is die het uiteindelijk wil publiceren en er mensen zijn die het boek willen lezen laat staan de recensies.... Whaaaaaaa!!! ik word helemaal hyper!

Stop Lin! Eerst dat boek maar eens af maken...

 

XoXo Lin

 

 

PS Als je nog wat wil lezen over hoe het er aan toe ging bij ons vroeger lees dan dit verhaal.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.