All I want for christmas...

Gepubliceerd op 24 december 2020 om 19:00

Mijn kerstwens... 

Ik kom uit een groot gezin van zes personen. Naast mijn ouders heb ik maar liefst drie grote broers. Ik ben de jongste van het stel en ook nog eens een nakomertje. Aan aandacht geen gebrek! Grappen en grollen en elkaar in de maling nemen was de dagelijkse gang van zaken. De een was nog grappiger dan de ander. En de pranks vlogen vroeger om onze oren.

 

Rollen omgedraaid
Wij hebben het niet heel makkelijk gehad in ons gezin. Mijn vader werd ziek vlak na mijn geboorte en heeft moeten leren leven met Reuma. Dan te bedenken dat hij halverwege de 30 was, net verhuist vanwege een goede baan maar ineens zat hij thuis met 4 kinderen en in de WW.  Altijd moe en pijn en dan nog de frustraties dat je fysiek niets tot weinig meer kan. Daarnaast staat mijn lieve moeder, een huisvrouw die ineens moest gaan werken en het huishouden draaiende hield voor 6 personen. Een man die ziek is waar je mee moet leren omgaan en nog te maken met drie pubers die het kattenkwaad hadden uitgevonden... 

 

"Mama maakte van kerst altijd een feestje"

 

Eieren

Mijn broers wilden ontdekken, grenzen opzoeken, gewoon alles wat jongens op die leeftijd doen. Alleen wij hadden een vader in ons nek die alles in de gaten had. Tussen alle grappen en grollen door om het thuis maar zo luchtig mogelijk te houden liepen wij constant op eieren. Hoe staat de pet van papa? Moet hij om ons lachen? Krijgen we een snauw? We wisten het nooit...


Mama maakte van kerst altijd een feestje! Het had iets magisch! De lamp boven de eettafel hoefde niet aan want overal stonden kaarsjes te branden, op de achtergrond de kerstmuziek, de mooi versierde boom, de tafel sjiek gedekt en ik die ook uit een wijnglas mocht drinken. Met z'n allen aan tafel met een fondue pan in het midden. Stokbroodjes en frietjes eten en het vlees van elkaars prikker af proberen te prikken in de fondue pan. Het was gezellig! Het was warmte van je familie. Zo hoort kerst te zijn... 


Mijn vader zat op een mannenkoor. Niet zomaar eentje, nee een echte die er toe deed in de koren scene. Een kerst cd van dit koor was een trots bezit van mijn vader, maar iedereen vond het vreselijk dus die wij allemaal klagen "niet jouw cd hoor pap!"

 

Pubers

Ze begonnen te rebelleren. Afzetten tegen het regime van mijn vader en de een nog erger dan de ander... De spanningen liepen vaak heel hoog op thuis.... Mijn vader die koste wat kost zijn drie pubers in het gareel probeerde te houden, mijn moeder die de lieve vrede wilde bewaren en ik die vanaf de zijlijn alles zag gebeuren... Iets wat me nu wel aan het hart gaat als ik er over na denk en mezelf in de schoenen van mijn ouders verplaats nu ik zelf die leeftijd heb bereikt.

 

Er is een hoop gebeurt in de tussentijd. Ik weet er het fijne niet van maar de spanningen waren om te snijden op de verjaardagen van mijn ouders, Een verjaardag bij mijn broers of mij thuis is nog nooit gevierd waar iedereen aanwezig was. Ik denk dat de allerlaatste keer dat we met z'n allen samen waren op mijn bruiloft is geweest. Dat is inmiddels bijna 15 jaar geleden... 

 

Als we dan eens bij elkaar waren op een verjaardag waren van onze ouders dan was het afwachten wie als eerste een sneer gaf. Teveel testosteron in de familie van Dijken??? Het escaleerde...  Twee broers kregen ruzie, de ander liet zich jaren niet meer zien... En kerst... Kerst was al jaren niet meer compleet.

 

Geen schoonfamilie

En nu ben ik het eigenlijk wel zat. Ik ben verdorie 40 jaar! Ik heb geen relatie waarin ik kan terug vallen op een schoonfamilie om die leegte op te vullen die ik ervaar van mijn eigen vlees en bloed. Jaidy die laaiend enthousiast is over kerst en ik daar in mee wil gaan maar eigenlijk diep van binnen dat gemis voel van mijn broers om mij heen. Mijn ouders die daar verdriet om hebben maar het accepteren zoals het is. Ik kan mij niet indenken dat mijn broers dit ook niet graag anders zouden willen zien...

 

Mijn grootste wens

En daarom wil ik hierbij mijn kerstwens uitspreken. Dat wij volgend jaar gewoon met z'n allen weer kerst kunnen vieren en 2021 benutten om de familie band te herstellen. Ik zou het niet kunnen verkroppen dat als 1 iemand van ons gezin komt te overlijden dat dan de aanleiding is om met z'n allen bij elkaar te komen. Dat vertik ik!

 

Mijn ouders staan altijd voor ons klaar.  En wij ook voor hun, maar altijd afzonderlijk nooit als een team, een team van broers en zus.

 Ik steek mijn kop niet langer meer in het zand. We zijn een familie, we hebben allemaal onze eigen shit en we weten amper van elkaar hoe moeilijk we het soms hebben of hoe happy we zijn. Dat klopt toch niet!?

 

  "Ik mis ons!"

Volg je hart

Dit is mijn verhaal, en ik heb dit bericht vandaag met mijn broers gedeeld. Het zit me al zolang dwars... En ik zal vast niet de enige zijn die een familie breuk ervaart. En daarom deel ik dit bericht met jullie, Ik laat me horen... Dat is ook wel een beetje mijn kracht maar ook ik heb hier lang over nagedacht hoe ik het moest aanpakken. Maar uiteindelijk is het gewoon een kwestie van doen en je hart volgen... 

 

Eerste stap

De eerste stap is in ieder geval gezet, ik heb mijn wens uitgesproken naar mijn familie, Mijn ouders waren in tranen... Hoe mijn broers het gaan oppakken weet ik niet. Ze hebben in ieder geval een jaar de tijd voor mijn kerstwens en het is niet alleen mijn wens maar ook die van mijn ouders. Mijn lieve ouders waar ik enorm trots op ben!

 

Vrolijk kerstfeest allemaal!

 

XoXo Lin


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.