Inleiding

Het was een frisse zaterdagavond op 30 oktober 1999 , ik had net mijn dienst er op zitten als
serveerster in een eetcafé aan de Albert Cuyp in Amsterdam. Nadat ik klaar was trok ik op het toilet
mijn witte jumpsuit aan. Ik had het onlangs gekocht in een boetiek in Utrecht samen met mijn
vriendin Mandy. Zij was op dat moment mijn allerbeste vriendin. Mijn make-up had ik altijd zo
bijgewerkt meer dan wat eyeliner en mascara had ik niet op. Ik had korte blonde haren en grote
blauwe sprekende ogen. Ik voelde mij anders dan andere meisjes. Helemaal door mijn korte haar.
Het hoorde bij mij. Ik spoot nog wat Gucci Rush zei mijn collega’s gedag en nam een taxi vanaf de
Albert Cuyp richting de Marcanti.


Mijn god wat hield ik van uitgaan. Wat was ik in mijn element op de dansvloer. De dansvloer was
mijn thuis. In de Marcanti was ik nog nooit geweest, en deze avond zou dan ook dé avond zijn die
mijn leven compleet zou veranderden…


Lekker gewerkt Lin? Mijn vrienden die al een tijdje binnen waren zaten er al lekker in en gaven mij
ook wat om in de stemming te komen. Kom mee!; zei Mandy dan stel ik je even aan iedereen voor.
Ze trok mij mee aan mijn arm.


Mandy, sinds kort mijn beste vriendin met wie ik elk weekend in The Get Down in Utrecht was had
een hele leuke groep vrienden leren kennen en had sinds kort ook het stappen in Amsterdam
helemaal ontdekt. Als jij nou zaterdag klaar ben met werken Lin, dan kom je ook naar de Marcanti! Ik
aarzelde geen moment en stemde er gelijk mee in. Mandy, een charmante knappe verschijning, ik
keek tegen haar op. Ze was lief en keek je altijd heel schattig aan onmogelijk om daar nee tegen te
kunnen zeggen. Ik had nog nooit drugs gebruikt en ook nooit de behoefte gehad maar zij vertelde
erover op een manier dat mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik was achttien op het moment dat ik
van haar mijn allereerste XTC kreeg. Ik moest zweren dat als ik het deed het altijd met haar was en ik
van niemand anders drugs zou aannemen, Ik zweer het! Beloofde ik plechtig. Ik kreeg een kwartje en
het leek een eeuwigheid te duren voordat ik iets voelde. Maar toen ik het eenmaal voelde… Wauw!
We dansten tot het licht aan ging, mijn hele lijf tintelde van verliefdheid en ik was één met de
muziek. Deze avond was magisch! Nadat de The Get Down dicht was gingen we naar haar huis waar
we nog uren kletsten en sigaretjes rookten voordat we uiteindelijk gingen slapen. We liepen vanuit
de hal richting de kleine zaal, daar stonden ze een zooitje ongeregeld. Wel twintig man aan jongens
en meiden in een kliek aan wie ik werd voorgesteld. De meeste van hun waren stelletjes. Ik keek mijn
ogen uit! De muziek was heerlijk en af en toe sjeesde iemand voorbij en schreeuwde; Vet nummer
he!


Mandy stelde voor om even een rondje te lopen door de zaal, ik was er immers voor het eerst dus
fijn om deze venue te ontdekken. De heerlijke klanken van de muziek galmde door de discotheek en
de lichtjes en de rookmachine maakte het tot een mysterieus geheel. Ik zag een hoop bekende
gezichten die ik al kende van het stappen in Utrecht, ze herkenden mij ook en een dikke knuffel was
het gevolg. Het gaf mij een vertrouwd en warm gevoel en ik voelde mij daardoor geaccepteerd en
helemaal op mijn plek. De Marcanti kent twee zalen, een grote en een kleine. In de hal is een mooie
velours rode trap naar boven waar je op een balkon komt doe uitkijkt over de grote zaal. Als je het
balkon helemaal doorloopt kan je via de andere kant met een trap ook weer naar beneden. Ideaal
om de hele avond rondjes te lopen. Want elk rondje is altijd anders…

 

We liepen door de grote zaal en mijn XTC die ik bij binnenkomst had genomen begon al aardig te
werken. Mandy wilde het podium op daar zag ze wat vrienden staan. Ik volgde haar trouw en begon
heerlijk te dansen om één te worden met de muziek

Hij stond ook op het podium en vroeg direct aan Mandy nadat hij mij had gezien Wie is dat? Ik had
hem nog niet zien staan. De muziek had mij helemaal in haar macht. Ik werd op mijn schouder getikt
en daar stonden wij oog in oog.

Het was liefde op het eerste gezicht.