Archief verhaal music

Archief I am one of the guys

Music was my first love...

6 januari 2019

 

Eigenlijk kan ik niet omschrijven wat muziek met mij doet. Er ontstaat iets magisch! Het is net als de liefde, je voelt van alles maar het valt niet in woorden uit te drukken. Mijn liefde voor muziek begon al heel vroeg. Mijn ouders hadden altijd muziek op staan. Als er een bepaald nummer op de radio kwam, stond ik al te wiebelen in mijn box, hopend dat mijn moeder mij op zou pakken en  mij door de hele kamer liet zwieren. Zij vertelde mij dat er geen houden aan was, ik gooide mijn kleine lijfje alle kanten op in haar armen op de maat van de muziek.


Je zou het vast niet zeggen, maar ik kom nog uit het tijdperk van de platenspeler. Als klein kind een lastig werkje om een plaat aan te zetten en proberen niet de naald te vernachelen. Angstzweet in je nek als je een kras op de plaat zou maken, en het geluid wat vrij komt bij een verkeerde beweging is nog erger dan een paar nagels over een krijtbord. De vreugde was dan ook heel groot toen wij een stereo toren kregen met cassettedeck.                                                                           

Ik werd 9 toen ik mijn allereerste cassettebandje kreeg. Het album Cuts Both Ways van Gloria Estefan, inclusief de lyrics, grijs gedraaid! Al die liedjes gaan over de liefde. Maar wat weet je nou van de liefde als 9 jarig meisje. Ik zong de teksten als Your love is bad for me feilloos mee, maar jaren later en ervaringen rijker voel je pas echt wat ze zingt. Erkenning en herkenning in zijn puurste vorm.


Ik groeide op als nakomertje met drie oudere broers. Ze hadden alle drie een andere muziekstijl. Moet je eens voorstellen het jaar 1990, op de 1e verdieping, drie slaapkamers, achter deur nummer 1; Daar gaat ze van Clouseau, achter deur nummer 2;  Come as you are van Nirvana en last but not least achter deur nummer 3; The Power van Snap. Zoek ze nu eens voor de gein alle drie op en luister ze op deze volgorde af... Want er is maar 1 deur die mijn voorkeur heeft! Ondertussen luister ik ook alle nummers en staak ik even het schrijven om te dansen! Dat Snap je vast wel ;-) Welke mijn voorkeur heeft is vast wel duidelijk!!!! DUH!!! I've got the power! Een zin die je gelijk stoer doet voelen en een ritme die je automatisch uitdaagt om op te bewegen.


Niet lang daarna mocht ik als 11 jarig meisje met mijn buurkinderen mee naar de kinderdisco, Alcatraz naast het treinstation in Maarssenbroek. Wat een jeugdherinnering is dat zeg! Daar leefde ik voor! Ik zie mezelf nog Hip Hop les krijgen van de stoere jongens in de speeltuin. Om jezelf nog beter voor te bereiden had je natuurlijk die muziek nodig. De top 40 werd wekelijks opnieuw opgenomen op je casette bandje. Op de pauzeknop drukken als de reclame kwam en balen als je het bandje om moest draaien tijdens je favoriete nummer. Schriften met song lyrics schreef ik vol om de nummers maar enigszins mee te kunnen zingen. Wat een tijd zat er in, dagenlang zoet mee. liedje opzetten, de eerste zin luisteren op pauze, opschrijven, en weer door. Verstond je het niet weer terugspoelen en ga zo maar door! Het is zooooo OLDSKOOL!!! Ik zat laatst in de trein en ontdekte het nieuwe nummer van Sam Smith Fire on Fire, google lyrics en voila! Top! Wat een evolutie hebben we in die tussentijd doorgemaakt. ongelofelijk. Hoeveel hobby's had ik extra kunnen hebben in die tijd. Meine gute!


Over de trein gesproken....


Misschien is het omdat ik vlakbij een treinspoor ben opgegroeid maar zodra ik die melodie van een trein hoor ben ik meestal om. Donna Summer is zeker de aanstichter want haar nummer I feel love is one hell of a train! En het blijft in zoveel elektronische muziek terugkomen door al die jaren heen. Mocht je geen idee hebben waar ik het over heb, wat ik me nauwelijks kan voorstellen eigenlijk dan zou je de volgende nummers eens op kunnen zetten om te begrijpen wat ik bedoel... I feel love van Donna Summer (1977) Greece2000 van Three drives on a vinyl (1997) Do you see the light van Snap (2003) Nova van Tale of us (2018)


In 1996 werd mijn liefde voor Trance geboren, Children van Robert Miles maakte zoveel bij mij los, ik zweefde er op weg. Toen ik de Get down in Utrecht ging verruilen voor discotheken in Amsterdam kwam ik het hele weekend niet meer thuis. Vriendschappen ontstonden vanwege dezelfde liefde voor muziek. Een connectie die een hele sterke verbondenheid weergeeft in mijn beleving. Mixjes werden gemaakt en gebrand op cd's door vrienden en als er een specifiek nummer werd gedraaid in de club zag je de hele vriendengroep vanuit alle hoeken en gaten naar de dansvloer rennen om met elkaar dat nummer te beleven. It, Marcanti, Lexion, Escape, was elk weekend ons thuis.


Als je wat ouder wordt en er zijn kinderen in het spel ga je wat minder vaak op pad. Je spreekt thuis af met vrienden voor een hapje en een drankje en muziek speelt ook hierin een grote rol.  De hele avond zoet met om de beurt een liedje opzetten. Elk nieuw liedje wat opgezet wordt verwijst op de een of andere manier weer naar een ander nummer. Nummers waar je jaren niet aan gedacht hebt en ineens te binnen schieten. Heerlijk vind ik dat! Het samenspel wat je met elkaar hebt en het genot wat iedereen beleefd bij het horen van oude en nieuwe nummers. Van guilty pleasures tot ballads naar soul, alles komt aan bod wat je maar te binnen schiet. Voor mij waardevolle momenten.


Sinds ik single ben ga ik weer wat vaker op stap, en heb mede hierdoor het afgelopen jaar ook nieuwe vriendschappen opgebouwd waarin muziek centraal staat. Mixjes, nummertjes, of hele playlisten worden over en weer geappt en opgeslagen. Shazam wat een uitvinding! Een half jaar geleden hoorde ik op Thuishaven een nummer van De Sluwe Vos, shazam erbij gepakt geen hit, KUT! Nummer opgenomen om thuis verder uit te zoeken. Tot mijn verbazing een paar dagen later een filmpje met dat nummer op Instagram. Maar zonder naam van de track. Naar vrienden gestuurd, ken jij dit nummer?? Maar ook zonder resultaat. En ja hoor vlak voor kerst komt De Sluwe Vos met een announcement over dit specifieke nummer. De release is eind januari maar wat een kerst kadootje! Al een half jaar op zoek en nu werdt het eindelijk beloond. Vrienden op de hoogte gesteld over dit heugelijke feit. Nog geen week later hoort een vriend dit nummer op Awakenings en appt mij. Lin, dit is toch dat nummer?? Heeeeerlijk! Daar wordt ik nou blij van. (De Sluwe Vos Never know)


En hoe bijzonder als iemand je een nummer stuurt en zegt, Lin dit is echt een nummertje voor jou! Of, Wat vind je van deze? Spotify is wat dat betreft zo een uitvinding! Ook aan de uitvinder daarvoor een hele diepe buiging! Muziek is oneindig en zolang dat ik leef zal dat 1 van mijn grootste liefdes blijven. En ik hoop dat we met z'n allen nooit uigedanst raken, en dat we zolang het kan over en weer onze nieuw ontdekte nummers blijven delen. Al die nummers waar wij zo enthousiast van worden. 


LIFEGOAL!!!!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.